หอยอร่อยต้องหอยปากกว้าง (หอยโข่ง หอยนา)

ผมมีโอกาศได้ไปเยี่ยมบ้านพี่สาว ด้วยเพราะพี่เขยผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ (ปลอดภัยดี) ในขณะที่พี่สาวก็ไปจ่ายตลาดเตรียมกับข้าวนั้น มีโอกาศได้เจอหอยปากกว้าง ซึ่งพี่สาวเค้าเลยเล่าให้ฟังนานแล้วว่าเคยได้กินจากตลาดนี้ ผมเลยเปรยๆว่า อยากกินหอยโข่งมากๆ และบังเอิญว่ามีขายวันนี้พอดีเสียด้วย

ด้วยความที่ว่า #หอยปากกว้าง หรือบางที่ก็เรียกว่า #หอยโข่ง หรือ #หอยนา คือจริงๆแล้วผมก็ไม่แน่ใจว่าหอยปากกว้างกับหอยโข่งมันชนิดเดียวกันรึป่าวนะครับ แต่ก็คิดว่าอาจจะคนละชนิดกันก็ได้ ผมเลยจะเรียกหอยที่ผมเขียนในวันนี้ว่าหอยปากกว้างครับ

หอยปากกว้างนี้เมื่อนึ่งจิ้มน้ำจิ้ม หรือแกง จะมีรสชาติที่พิเศษกว่าหอยชนิดอื่นคือรสชาติออกหวานๆ (ในสไตล์หอยนะ ไม่หวานเหมือนน้ำตาลหรก)

ในเมื่อผมได้หอยมาเยอะ (ได้มา 5 กิโลกรัม) และพบว่ามันหาค่อนข้างยาก ผมเลยคิดว่า ถ้าเลี้ยงไว้กิน ก็จะดีไม่น้อย

แต่เมื่อพยายามหาข้อมูลก็พบว่า ลักษณะของหอยชนิดนี้แปลกกว่าหอยชนิดอื่นคือ

“หอยจะฝังดินตามหัวคันนาในนาข้างตอไม้รากไม้ไข่จะสีขาว ฝักดินจนเป็นตัวตอนน้ำแห้ง คือจะจำศิลนะครับ พอฝนตกน้ำท่วมตัวก็ขุดดินออกมาเดินหาอะไรกิน”

เมื่อได้อ่านนิสัยของมันแล้ว ผมก็ได้แต่อุทานในใจว่า “โถ เพราะงี้สินะถึงได้หากินยากกว่าชาวบ้านเขา”

จำได้ว่าพี่สาวผมที่ไปซื้อหอยนี่มาให้ผม เขาก็ถามคนขายนะว่าเอาหอยมาจากไหน ซึ่งก็ได้รับคำตอบว่า “ไปรับมาจากจังหวัดอื่น” ซึ่งก็กลายเป็นปริศนาอีกว่า ไปรับมาจากไหน หรือมันยังมีจังหวัดบางจังหวัดในประเทศไทยที่ยังมีความอุดมสมบูรณ์เพียงพอที่หอยชนิดนี้ออกมาเป็นจำนวนมากๆพอที่จับขายได้ทีละ 10 – 20 กิโลกรัม

แต่ก่อนที่ผมจะกลายเป็น #นักสืบหอยปากกว้าง ผมก็ไม่อยากจะอะไรมากกว่านี้แล้ว ก็เลยปล่อยให้หอยปากกว้างมันหากินยากเพื่อความขลังในตัวมันต่อไปก็แล้วกัน

 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *